Extraordinary Zone

เอาของเก่ามาบอกเล่าถึงเก้าสิบ
กระซิบคำกลอนเดิมเติมต่อฝัน
กลอนเปล่ากลอนตอนแช่งแต่งครานั้น
ตอนที่ฉันยังเอ๊าะๆ เหมาะๆ เลย (ตอนนี้ก็ยังเอ๊าะเฟร้ย!)

สรุป...ไปเจอกลอนที่แต่งไว้นานแล้ว...กลอนเปล่าเปล่าเปล่าแต่่ง แต่งไว้ตั้งแต่ตอนที่ฝึกเขียนกลอน (สัมผัสยังห่วยอยู่ แต่มันเป็นกลอนเปล่าก็ให้มันห่วยไปเหอะ)
คาดว่าคงซึ้งกินใจตรงชีวิตใครอีกหลายคน เลยเอามาแปะให้อ่านกัน 5555555

กลอนนี้มีชือคือ 'การ์ตูน'

ใช่เพียงแค่กระดาษวาดเพ้อฝัน
แต่คือจินตการอันสดใส
พวกผู้ใหญ่พูดอยู่ได้ไม่เข้าใจ
พูดอยู่ได้ยังไงว่าไม่ดี

รำคาญแล้วนะ!!
เห็นใจกันหน่อยสิ!
ตรงไหนคะที่ว่าไม่ดี
ช่วยบอกที่ให้หนูดูเข้าใจ

มีเนื้อหามีสาระ
แล้วตรงไหนล่ะที่มันไม่ดี
อ่านแล้วก็หายเครียดทุกที
แล้วมันไม่ดียังไง… ยังไม่เข้าใจ

หรือเป็นเพียงกระดาษวาดเปื้อนหมึก
จารึกภาพแต่ละหน้าไร้ความหมาย
ทั้งที่จริงคุณค่าแสนมากมาย
แม้นชีพวายเราพลีได้เพื่อ ‘การ์ตูน’

ก็แค่ขอร้องให้ช่วยเข้าใจ
อย่าอคติเกินไปจะได้ไหม
เห็นการ์ตูนเป็นตัวอะไร
ทั้งที่มันมีค่ามากมายสำหรับ ‘ชีวิตเรา’

เอวังก็มีด้วยประการละฉะนี้.