เฮี้ยนกว่าผี

posted on 10 Oct 2009 17:00 by aquarius in Ghost

โอ๊ย....กลุ้มนะเนี่ย ทำไมเรายิ่งเล่าเรื่องผีทั้งๆ ที่เป็นเรื่องจริงแท้ๆ แต่ไหงมันยิ่งห่างไกลความน่ากลัวมากขึ้นๆ ทุกที ต้องเป็นเวงเป็นกำที่ทำให้ผีเหนื่อย หลอกเท่าไหร่เราก็ไม่ยอมกลัวแน่ๆ เลย แล้วแถม... ไอ้ที่กำลังจะเล่านี่ก็ยังไม่น่ากลัวอีกแน่ะ กรรมจริงๆ

บ่นไปก็เท่านั้น ชีวิตต้องยอมรับความจริง ว่าแล้วก็มาต่อเรื่องผีที่ไม่น่ากลัวอีกสักเรื่องดีกว่า

    เรื่องราวเริ่มจากคุณอาของข้าพเจ้าเอง (ทั่นผู้นี้ก็โดนผีเข้าบ่อยพอๆ กับคุณย่าเลย แม่ลูกคู่นี้ เฮ้อ-_-) สมัยคุณอายังเอ๊าะ เก๊าะไปโรงเรียน ซึ่งทางไปโรงเรียนนั้นต้องผ่านสุเหร่า วันนั้นฤกษ์ดีที่เขาเกิดมีการล้างสุเหร่าขึ้น (แบบทำความสะอาดอะไรเงี้ยอ่ะค่ะ) คุณอาที่เดินผ่านตอนกลับจากโรงเรียนก็ชะแว้บเข้าไปช่วยเขา (เจ๋อเรื่องชาวบ้าน^^)

    ช่วยๆๆ ทำๆๆ เสร็จแล้วก็กลับมาบ้าน พอกลับมาถึงก็อีกล่ะ...
    อาการเบสิคของการถูกผีเข้าต้องไม่สบายก่อน กลับมาถึงก็บ่น ไม่สบาย โอย... ปวดแขน ปวดขา แล้วก็กระดึ๊บๆ เข้าไปนอน

    วันนั้นคุณย่าออกไปธุระข้างนอก อยู่แต่พี่เลี้ยงกับคุณอา 4 (คนที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แต่คนละคนกับที่โดนผีเข้า โอย... มึน ทำไมอาตูมีเยอะงี้เนี่ย=_=') คุณอา 4 เห็นคุณพี่ป่วยก็เลยตักข้าวปลาอาหารไปถวาย ให้ถึงห้อง ก็นั่งเฝ้า รอเก็บจานลงมาด้วย แต่คุณอากลับอิดออด โอย... เปื่อย เจี๊ยะข้าว บ่ ลง บ่นไปงั้นแหล่ะเพราะสุดท้ายก็ทาน (โด่ นึกว่าจะแน่^^)

ทานหมดเกลี้ยงจานเลยด้วย คุณอา 4 ถามว่าจะเติมอีกไหม คุณอาก็ว่าไม่เติม ปวดหัว เสร็จแล้วก็นอนไปซะงั้น คุณอา 4 เลยปล่อยให้พี่ตัวเองนอนพักไป ออกมานั่งเล่นนั่งคุยกับพี่เลี้ยงที่ชั้นล่าง

เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ...

อยู่ๆ ในบ้านก็เกิดเสียงก๊อกๆ แก็กๆ ดังมาจากทางครัว คุณอา 4 กับพี่เลี้ยงสงสัยว่า เอ๊ะ เสียงอะไร เลยกระดึ๊บๆ เข้าไปดูข้างในครัว ปรากฏว่า...

คุณอาค่ะ คุณอา!! สงสัยผีโรคท้องมารเข้าสิง แอบลุกขึ้นมาทานข้าวหมดหม้อเลย หม้อใหญ่นะคะ เยอะมาด้วย คุณอาทานคนเดียวหมดเกลี้ยง แถมทานอาหารอย่างอื่นที่มีอยู่ในบ้านหมดเรียบเช่ยเดียวกัน คุณอา 4 พร้อมพี่เลี้ยงแอบดู แต่พอคุณอาหันมาเห็นก็ จ๊ะเอ๋...

“โอย... ไม่สบาย ปวดหัว...”
ออกอาการขึ้นมาทันที ดู๋ดู... แหลซะ ทานข้าวไปหมดหม้อแล้วนะเฟ้ย มาปวดหงปวดหัวอะไรเล่า!!
คุณอา 4 รีบลากคุณอาขึ้นไปนอน คุณพี่เลี้ยงก็โทรหาคุณย่าที่ไปเยี่ยมญาติบ้านไหนก็ม่ายรุ๊ (ญาติเยอะจนจำไม่ได้) โทรไปที่บ้านนั้นแหล่ะ บอกว่าคุณอาถูกผีเข้า ลุกมาทานข้าวหมดหม้อ แล้วก็เล่าๆๆๆๆ บลาๆๆๆ อะไรไปตามเรื่อง

เท่านั้นแหล่ะ คุณย่าพอทราบเรื่องเข้าก็ลุกพรึ่บ นั่งเรือ ดิ่งตรงกลับบ้านมาทันที (ยุคโบราณ สัญจรกันทางเรือ บ่งบอกให้รู้ซึ้วถึุงความเก่าแก่ของยุคสมัย 55555)

คุณย่าเดินทางกลับถึงบ้านได้ก็ไม่พูดพล่ามทำดนตรี ตะโกนด่าโวยวายมาตั้งแต่หน้าบ้าน เจือกมาสิงลูกตูไม่พอ ยังจะมาทานข้าวซะเกลี้ยงบ้าน ก็เอาเลยนะคะ

“ไอ้ผีเวร ผีห่า ผีเปรต ผีจัญไร ผีฉิบหายขายตัว กูจะตบหน้าตาแหกหาแดกไม่ได้ บลาๆๆๆๆ” แล้วด่าต่อไปอีกพรึ่บ (ขออภัยที่ปล่อยคำหยาบคาย แต่เพื่ออรรถรวเลยไม่คิดจะเซนเซอร์ ฮี่ ฮี่ ฮี่) ด่าๆๆๆๆ ไปเรื่อยๆ เล่นคำพ้องจ้องมาเป็นชุด.... คือแบบว่า... ย่าเราเขามีความสามารถพิเศษง่ะ เวลาด่าคนนะ สามารถด่าได้ไม่หยุด แถมด่าเป็นคำคล้องจองทั้งนั้นเลย (มิน่า เราถึงแต่งกลอนได้ตั้งแต่เกิด 55555)

คุณย่าก็ด่าๆๆๆๆๆ ไป และแล้ว....
อยู่ดีๆ คุณอา (ที่ถูกผีเข้า) ก็ลุกขึ้นมาสะกิดคุณย่าแล้วถาม

“แม่เป็นอะไรน่ะ”

อ้าว... เฮ้ย!! ผีออกไปเฉยเลย ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ยังไม่ทันเรียกพระมาไล่เลยแท้ๆ

ก็... นะ ดูคุณย่าด่าผีแต่ละคำสิ ด่าออกมาได้ยังไง โดยเฉพาะไอ้ ผีฉิบหายขายตัว เนี่ย เราเป็นผีเราก็เผ่น อะไรฟะ ตูเป็นผีแล้วยังจะว่าตูขายตัวได้อีก

ผีขายตัวเนี่ย... ผีอับอายเสียหายหลายแสนเลยนะจะบอกให้.