Extraordinary Zone

    เป็นเรื่องราวผีผีที่เกี่ยวกับลิฟต์ แต่ว่ามิใช่ลิฟต์แดงน้า  มันเรื่องที่คุณป้าผู้มีพระคุณของเรนที่เป็นเพื่อนซี้ของคุณแม่ที่เป็นคนดี สุดๆ ไปเลย ที่ตอนนี้ก็เสียชีวิตไปแล้วด้วย แต่ก่อนจะเสียชีวิตได้เคยเล่าเรื่องนี้ไว้ให้ฟังค่ะ
    เล่าให้ฟัง... ไม่รู้ใช้คำถูกหรือเปล่า ความจริงแล้วควรจะเป็น บ่นให้ฟัง หรือด่าให้ฟังซะมากกว่าละมั้งนั่น

    คือคุณป้าคนนี้แกไม่ค่อยสบาย   แล้วมีอยู่วันหนึ่งแกต้องไปตรวจเลือดที่ รพ. ป้าแกก็อย่างสุดๆ ถ่อไปซะตี 5  กะจะไปให้เป็นคนไข้รายแรกของ รพ. ให้ได้ (เพียรในเรื่องแปลกๆ แฮะ คนเรา-"-)
    ทีนี้ที่โรงพยาบาล  ตึกตรวจเลือดมันอยู่คนละตึกกับตึกตรวจโรค แถมยังอยู่ชั้น 5 อีก  ซึ่งจริงๆ แล้วการตรวจเลือด บังเอิญว่าเป็น รพ. รัฐบาล เลยไม่มีคนบริการ คนไข้ต้องเอาเลือดไปที่แผนกตรวจเลือดเอง แล้วนะ... ด้วยความที่ไซต์จัด ผ่าไป รพ. ตั้งแต่ตีห้า  แล้วก็หน้าหนาวด้วยนะคะ  สรุปคือฟ้ายังมืดอยู่เลยค่ะ  แล้วน้า... ตีห้าในโรงพยาบาล ป้าคิดว่ายามนั้นจะมีคนอยู่กี่คนเชียว

    ป้าคนนี้ขอบอกว่าจริงๆ แล้วแกเป็นคนกลัวผีนะคะ กลัวมากๆ เลย แต่ไม่รู้เป็นไร แกถูกชะตากับผีเสียจริง เจอผีล่ะบ๊อยบ่อย ทั้งๆ ที่กลัวผีนี่แหล่ะ

    วันนั้นก็เหมือนกัน  ในโรงพยาบาลก็อย่างมืด เดินไปก็อย่างกลัวเลยนะคะ (ก็น้า...ตีห้านะป้า ไปทำไมเนี่ย-_-)  ต้องขึ้นลิฟต์ไปชั้นห้าด้วย  เดินๆ ไป พอใกล้ถึงลิฟต์ ก็เห็นมีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง ถือกระเป๋าหนังสีน้ำตาลยืนอยู่ ก็เออ ดีจะได้มีเพื่อนขึ้นลิฟท์ไปด้วยกัน  แต่พอไปถึงหน้าลิฟท์กำลังจะกดเรียกลิฟท์ อีตาผู้ชายคนนั้นก็ดันมายืนขวางไว้แล้วถามว่า

    “จะขึ้นลิฟท์เหรอ”
    ป้าแกก็ตอบไปว่าใช่ จะเอาเลือดขึ้นไปตรวจ  ด้วยความหวังดีพอได้ยินคำตอบนั้นเจ้าหมอนั่นก็รีบเตือนคุณป้าเลยว่า

    “ผีดุนะ”

    ป้าแกก็... ’ไรฟะ อย่างเซ็ง คนยิ่งกลัวๆ อยู่ดันมาพูดอะไรเนี่ย ก็เถียงกับหมอนั่นไปว่า
“ทำไมเล่า ฉันจะเอาเลือดขึ้นไปตรวจ” 

ตานั่นก็พูดอีก  “ผีดุนะ”

“เออ ดุก็ดุ ฉันไม่กลัว จะเอาเลือดขึ้นไปตรวจ”  (กิ๊วๆ ป้าขี้โม้ ไม่กลัว กิ๊วๆ ^;^)

“ผีมันดุนะ”  เวง...ตานี่ ยังรีเพลย์ไม่เลิก  เป็นเทปซ้ำหรือไงหว่า

“ผีดุก็ช่างมัน  คุณจะไปไหมล่ะ ถ้าไปก็ไปด้วยกัน ฉันจะขึ้นไปเป็นเพื่อน”  เถียงไปด๊ายป้า ตัวเองกลัวผีจะแย่  ใครจะเป็นเพื่อนใครก็ไม่รู้^^

ถึงว่าอย่างนั้นตานั่นก็ยังไม่เลิก ดันเถียงมาว่า

“ไม่เอา เดี๋ยวเขาจะหาว่าหลอกคนแก่”  
เออแน่ะ มีงี้อีก โลกเรา ชักมีอะไรแปลกๆ แฮะ (แต่จะว่าไปก็มีจรรยาบรรณเหมือนกันนะเนี่ย 55555)

ป้าแกก็เริ่มรำคาญแล้ว คนอะไรฟะ พูดก็ไม่รู้เรื่อง แล้วนะ ไม่ใช่แค่เตือน ดันมายืนขวางลิฟต์ไว้ซะอีกแน่ะจะขึ้นก็ขึ้นไม่ได้  ท่าทางจะสติไม่ดี   ป้าแกชักหงุดหงิด ก็หันหลังขวับ เดินไปขึ้นบันไดอีกทางก็ได้ฟะ
แต่ก็ไม่วายเดินบ่นไปเรื่อยตลอดทาง  ไปถึงบันไดก็ยังไม่เลิกบ่น พอดีมียามอยู่แถวนั้นเขาก็รีบเข้ามาถามว่าเกิดเหตุอะไรขึ้น  ป้าได้ที่รีบระบายอารมณ์ บ่นให้คุณยามฟังซะยาวเหยียดว่าไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้มายืนขวางลิฟต์ไว้ไม่ให้ ขึ้น พูดแต่ว่าผีดุๆ  คุณยามน่ารักก็รีบบอกป้าว่า

“ขึ้นบันไดไปก็ได้ เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อน”

แหม... คุณยาม น่ารักจริงจริง  คุณป้าก็เลยได้คุณยามเดินขึ้นบันไดไปเป็นเพื่อนด้วยประการฉะนี้ (แต่ก็ยังเดินขึ้นบันไดไปบ่นตานั่นให้ยามฟังไปด้วย)

ตรวจเลือดเสร็จ ฟังผลเลือดเรียบร้อย กลับมาถึงบ้านก็โทรมาบ่นให้คุณแม่เรนฟัง คุณแม่ก็ว่า

“เอ... ชักแปลกๆ แล้วนะพี่ ตานั่นมันใช่คนรึเปล่าน่ะ”  

เรื่องของเรื่องคือโรงพยาบาลนี้ตึกสร้างใหม่ค่ะ  ตอนกำลังสร้างเนื่องจากโรงพยาบาลจะอยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยที่น้องเรนเรียน  น้องเรนน่ารักเลยทราบว่า ตอนที่กำลังสร้างอยู่นั้น ตึกโรงพยาบาลได้ถล่มลงมา แล้วก็มีคนงานก่อสร้างซี้ม่องคาซากตึกไปด้วย 1 คน  แถมที่นั่นก็เป็นอะไรที่แรงมา ไปที่เห็นผีเดินยั๊วเยี้ยะไปหมด เรนจังเลยไม่ค่อยอยากจะไป (รำคาญสายตา) เพราะฉะนั้นพอฟังคุณป้าเล่ามา คุณแม่เลยชักรู้สึกว่ามันตงิดๆ อยู่นา

คุณป้าโดนถามไปอย่างนั้นก็เพิ่งจะเอะว่า เออว่า ตานั่นมันใช่คนรึเปล่าหว่า อีกวันเลยไปโรงพยาบาลอีกรอบ (ไปตรวจสอบเรื่องผี)  ไปกับเจอยามก็เข้าไปถาม  คุณยามเลยถามกลับมาว่า

“ผู้ชายที่ป้าเจอน่ะ ถือกระเป๋าหนังสีน้ำตาลใช่ไหม”

ป้าแกก็บอกว่าใช่  คุณยามเลยเฉลยให้ว่า

“เขาเจอกันเยอะแล้วป้า  ผู้ชายคนนี้เขาตายตอนที่สร้างตึกนี้ โดนเครนล้มทับ (อ้าว? ไม่ใช่เพราะตึกถล่มแฮะ) แล้วก็ลิฟต์ที่ป้าจะขึ้นน่ะ... มันเป็นลิฟต์ที่สามัญคนมีชีวิตเขาไม่ขึ้นกันป้า มันเป็นลิฟต์ที่เขาใช้สำหรับขนศพ!!”